W zespole rzekomoceliakalnym na plan pierwszy wysuwa się zaburzenie trawienia w postaci przewlekłych, nawracających biegunek i narastającego niedoboru masy i wysokości ciała, mimo prawidłowego odżywiania i dobrego łaknienia dzieci. Wyniszczenie przyjmuje niekiedy rozmiary krańcowe, co stanowi podstawę do wyodrębnienia tzw. postaci atreptycznej. U dzieci wyniszczonych obserwuje się często wypadanie odbytu. Wbrew podręcznikowym twierdzeniom o typowości objawów związanych z zaawansowaną niewydolnością trzustki (wypróżnienia tłuszczowe, odbarwione, o „mysim” zapachu) u większości z obserwowanych przez nas dzieci z rzekomoceliakalną postacią mukowiscydozy, stwierdzaliśmy obfite nie strawione wypróżnienia, niejednokrotnie zbliżone swym charakterem do spostrzeganych w chorobie trzewnej. Cechami różnicującymi są oczywiście: nie zmienione usposobienie, brak objawu „dużego brzucha” i typowe dla mukowiscydozy dobre łaknienie (,„wilczy głód”). W przypadkach, w których nie współistnieją wybitniejsze zmiany w narządzie oddechowym, niejednokrotnie tylko odpowiednio dobrane testy kliniczne (próba z D-ksylozą, biopsja jelit) pozwalają na odrzucenie rozpoznania choroby trzewnej. Po wykazaniu patologicznego stężenia chlorków w pocie należy oznaczyć aktywność enzymów trawiennych w treści dwunastniczej. Trzeba jednak podkreślić, że technika sondowania dwunastnicy u małych dzieci jest trudna, często również spotykamy się z zarzucaniem treści żołądkowej do dwunastnicy.